perìgeion

un atto di poesia

Dimitris Aggelìs, Infanticidi

aggelis

 

traduzione di Emilio Coco

 

Βρεφοκτονία

Ολονυκτίς με φώναζε νιογέννητο το ποίημα

Τ’ άλλο πρωί το βρήκα μες στα αίματα
«Γιατί άργησες τόσο, δεν με πρόλαβες»,
ψέλλισε πριν ξεψυχήσει.

Πως να προφτάσεις; Σφαγές αμάχων, εμπρησμοί,
μυστήρια σημάδια χαραγμένα στους παραστάτες
της πόρτας· η αδιαφορία του κόσμου.
Κι ο Ηρώδης ξεπροβάλλοντας πάντοτε την κρίσιμη
στιγμή πίσω απ’ τα δέντρα,
σκουπίζοντας το μαχαίρι του μ’ εκείνο το γνώριμο
ύφος, ο Ηρώδης ο έμπορος χονδρικής
ο γνωστός ηθικολόγος

ο κόσμος ο παλιός, εμείς
οι κάποτε νέοι

τα παιδιά.

 

 

Infanticidio

Per tutta la notte mi chiamò la poesia appena nata.

La mattina seguente la trovai coperta di sangue.
«Perché hai tardato tanto, non sei arrivato in tempo»,
balbettò prima di spirare.

Come arrivare in tempo? Stragi di indifesi, incendi,
segni segreti incisi sui cardini delle porte,
l’indifferenza della gente.

Ed Erode che appariva sempre al momento
         critico fra gli alberi,
pulendo il coltello con quel gesto suo familiare;
Erode, il grande mercante,
il riconosciuto moralista

il mondo antico, noi
che una volta fummo giovani

noi bambini.

 

*

 

Νυχτερινό

          Sois sage, ô ma Douleur, et tiens-toi plus tranquille.
          Tu réclamais le Soir, il descend, le voici.
          Charles Baudelaire

Κι εγώ νύχτα, ατέλειωτη νύχτα, τρυφερή μου αγάπη
τι άλλο είχα ν’ αντιτάξω στα λυκάκια σου; Ένα
ψωραλέο άλογο, αμελητέα όπλα κι ένα λιπόσαρκο κορμί
που το πονούσε το φεγγαρόφωτο κι οι πικροδάφνες σου.
Μ’ αυτό το ελάχιστο έζησα. Αποθηκάριος κι αχθοφόρος
από ανάγκη, γράφοντας στίχους για τα μνήματα
χωρίς ένα κουτί γάλα για το παιδί κι οι τοίχοι
να δακρύζουν μούχλα και σκορπιούς από τη λύπηση.

Κι εγώ νύχτα, ακάθεκτη νύχτα, βλοσυρή μου ερωμένη
με τα λαϊκά σου άσματα, τις επιληψίες και τα φτηνά σου
ψυχιατρεία
κουράστηκα πια κι έγινα επικίνδυνος για τη ζωή που
δεν έζησα –τώρα,
ξαπλώνω στα ρείθρα των λεωφόρων μαζί με τα σκοτωμένα
σκυλιά περιμένοντας
την εξομολόγηση του Θεού. Και στο βύθος μου ασταμάτητα
γράφει, αναστημένο
το κομμένο χέρι του Θερβάντες.

 

 

Notturno

         Sois sage, ô ma Douleur, et tiens-toi plus tranquille.
         Tu réclamais le Soir, il descend, le voici.
         Charles Baudelaire

E io, notte, eterna notte, mio tenero amore,
che altro potevo opporre alle tue labbra? Un
misero cavallo, armi insignificanti e un corpo asciutto
a cui dolevano la luce della luna e i tuoi oleandri.
Con questo poco vissi. Garzone di magazzino e trasportatore
         per necessità, scrivendo versi per i sepolcri
senza un cartone di latte per il bambino e i muri
che lacrimano muffa e scorpioni per la pena..

E io, notte, impetuosa notte, mia scontrosa amante,
con i tuoi canti popolari, le epilessie e i tuoi scadenti
ospedali psichiatrici
mi sono ormai stancato e sono diventato pericoloso per la vita che
non ho vissuto – adesso,
mi butto nelle cunette dei viali insieme ai cani morti, aspettando
la confessione di Dio. E nella mia sonnolenza, inarrestabile
scrive risuscitata
la mano mozza di Cervantes.

 

*

 

Κήποι και άλλα

Και να ’μαι τώρα γέροντας τριαντατριών ετών στην όχθη
να προσμένω
τη δικιά μου γενέθλια σταύρωση μετρώντας στην ομίχλη
του αντικρυνού νησιού
στήλες καπνού απ’ τους αγαπημένους φίλους που χαθήκαν.
Γι’ αυτά τα ευλογημένα ονόματα της μνήμης, κήποι προπατορικοί
με εγκαλούν· φυτά σαρκώδη, ζώα κερασφόρα
που δεν μου αξίζαν· και πάλι ονόματα
σημειωμένα στο τετράδιο με σταυρό, ερήμην πάντα
των σωμάτων. Και να μιλάει μονάχα στο ποτάμι το νερό
και το ψηλό χορτάρι. Υπάρχεις; Ποιάν ώρα; Στο ποίημα; Μηδέν
σαν βράδυ ανοχύρωτο πίσω απ’ τα πεύκα· απολιθωμένα όλα γύρω
όπως τ’ άφησες: φωτογραφίες της εγκαρτέρησης, καμένες. Μένει
το σπίτι με τον κήπο.

Κι ακούω το γάβγισμα του περσινού σκυλιού
και περιμένω ν’ ανεβείς απ’ το πηγάδι να τα πούμε.

 

 

Giardini e altre cose

E sto qui, vecchio di trentatré anni aspettando la riva
la crocefissione del mio compleanno, contando nella nebbia
dell’isola di fronte
scie di fumo degli amici cari che se ne sono andati.
Per quei nomi benedetti del ricordo, giardini ancestrali
mi accusano: piante carnose, animali cornuti
che non meritavo; e di nuovo nomi
annotati nel quaderno con una croce, in assenza sempre
dei corpi. E che parli unicamente nel fiume l’acqua
e l’erba alta. Esisti? A che ora? Nella poesia? Niente
come una notte indifesa tra i pini; tutto pietrificato intorno
come lo hai lasciato: fotografie di rassegnazione, bruciate.
Rimane la casa col giardino.

E odo il latrato del cane dell’anno passato
e aspetto che tu esca dal pozzo per parlare.

 

*

 

Επέτειος

Την ημέρα εκείνη άργησαν όλοι: τ’ ασθενοφόρα, οι γιατροί, οι
απαραίτητες φιάλες της αιμοδοσίας.
Περίσσεψαν η χολή και το όξος. Και οι μύγες πολλές. Κερνούσε
απλόχερα ο θάνατος ελπίδες και φωτοστέφανα.

Δυό συνοικίες βυθίστηκαν φαρμακωμένες στο πένθος σου. Με άλλα
δέντρα μας μιλούσε τώρα ο χωρισμός. Ταρίχευε
στο κοιμητήριο τις χειραψίες του αποχαιρετισμού, εκείνη τη μυρωδιά
του αποστειρωμένου θαλάμου στον αέρα γνωρίζοντας
πως θα ‘ρθει λήθη. Θα προσπεράσει αδίστακτα η ζωή τις επικές μας
στιγμές, τ’ απογεύματα στη λίμνη της Βουλιαγμένης· τον
περασμένο σου Αύγουστο. Μόνο το χώμα,
ενάντια στις ευχές μας, βαρύ.

Παγωμένος ο χρόνος. Κι αυτό θα περάσει. Όπως όλα.

Αλληλούια.

 

 

Anniversario

Quel giorno arrivò tutto in ritardo: le ambulanze, i medici,
le imprescindibili fiale per la donazione del sangue.
Avanzarono il fiele e l’aceto. E molte mosche. Invitava
generosamente la morte a speranze e aureole.

Due quartieri affondarono avvelenati dal tuo dolore.
Con altri alberi ci parlava adesso la separazione. Imbalsamava
nel cimitero gli atti del congedo, quell’odore
nell’atmosfera della camera sterilizzata, sapendo
che sarebbe arrivato l’oblio. Salterà implacabile la vita
i nostri momenti
epici, le sere sul lago di Vuliagmeni; il tuo agosto passato.
Solo la terra, contro i nostri desideri, pesante.

Gelido il tempo. E questo passerà. Come ogni cosa.

Alleluia.

 

*

 

Nato ad Atene nel 1973. È una delle voci più importanti e più personali della nuova poesia greca. Laureato in filosofia, è stato direttore della rivista letteraria Nea Efthini e attualmente lo è di Frear. Ha scritto diversi libri di poesia, di saggistica e di racconti. Con la raccolta Anniversario ha vinto il premio Porfyras ed è stato finalista del premio Nazionale di poesia.

Annunci

2 commenti su “Dimitris Aggelìs, Infanticidi

  1. amara
    11/01/2016

    ma che belle..

    Mi piace

  2. marco ercolani
    11/01/2016

    Potente, anche semplice. La mano mozza di Cervantes che scrive resta nella memoria. Bello scoprire chi non conosci, ti da’ un senso di euforia…

    Mi piace

Rispondi

Inserisci i tuoi dati qui sotto o clicca su un'icona per effettuare l'accesso:

Logo WordPress.com

Stai commentando usando il tuo account WordPress.com. Chiudi sessione / Modifica )

Foto Twitter

Stai commentando usando il tuo account Twitter. Chiudi sessione / Modifica )

Foto di Facebook

Stai commentando usando il tuo account Facebook. Chiudi sessione / Modifica )

Google+ photo

Stai commentando usando il tuo account Google+. Chiudi sessione / Modifica )

Connessione a %s...

Informazione

Questa voce è stata pubblicata il 11/01/2016 da in poesia, poesia greca, traduzioni con tag , , .
%d blogger hanno fatto clic su Mi Piace per questo: